Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Paul Cézanne. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Paul Cézanne. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 24 Δεκεμβρίου 2017

Σημειώσεις στο 4ο κεφάλαιο του "Τι είναι αυτό που το λένε τέχνη" του Danto




Cedar Tavern located at 82 University Place Greenwich VillageNew York City
εκεί σύχναζαν αρκετοί αφηρημένοι εξπτρεσιονιστές
Δύσκολο σήμερα να κάνεις σύγκριση υπεροχής [paragone] μεταξύ των εικαστικών τεχνών:
γλυπτική, ζωγραφική, φωτογραφία, βίντεο, κολάζ, εγκατάσταση, performance art



99 Cent II Diptychon
φωτογραφία του Andreas Gursky που πουλήθηκε 3,34 εκατομμύρια δολάρια στο Sotheby's το 2007




The Execution of Lady Jane Grey    1831

πίνακας του  Paul Delaroche
"πάει, πέθανε η ζωγραφική"
αφού ζωγράφιζε ιστορικά γεγονότα που είχαν συμβεί αιώνες ΠΡΙΝ τα ζωγραφίσει,
πώς κινδύνευε η ζωγραφική του τέχνη από την έλευση τηςε φωτογραφίας;






La vestizione di san Guglielmo, 1620
Guerzino

"η Παναγία είναι τόσο παρούσα στον πίνακα ώστε ο πιστός νιώθει ότι απευθύνει την προσευχή του κατευθείαν σ' Εκείνη..."
σ. 144






peaches on a plate  1880
William Mason Brown
Aμερικανός προραφαηλίτης ζωγράφος
"να ζωγραφίσουν ό,τι βλέπουν αδιαφορώντας για τους συμβατικούς κανόνες της εικονοποιίας"
σ. 145

σαν να είχαν φιλοτεχνηθεί αε τη βοήθεια φωτογραφικής μηχανής







Andy Warhol, artist, New York, August 20, 1969
φωτογραφία του
Richard Avedon (1923 –2004)

"σε ένα πορτρέτο του Άβεντον το πρόσωπο δείχνει πολύ λιγότερο οικείο απ' ό,τι σε ένα ζωγραφικό πορτρέτο... διότι ο φωτογράφος σταματάει την κίνηση... η φωτογραφία δείχνει την οπτική αλήθεια αλλά δεν ανταποκρίνεται στην αντιληπτική αλήθεια..." 
σ. 147-8








Sir Isaiah Berlin
by Richard Avedon
bromide print, 1993
"η φωτογραφία απεικονίζει έναν αγνώριστο και άγνωστο σε μας γερο-γκρινιάρη..."
σ. 148







L'Exécution de Maximilien       1868

Édouard Manet

Ο Μανέ προσπαθούσε να αποδώσει το συμβάν όπως ακριβώς θα το είχε αποτυπώσει η φωτογραφία [αν είχε επιτραπεί η φωτογράφηση της εκτέλεσης του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού
]
σ. 149





                                η γέννηση [κάτω εκκλησία Ασίζι]
                                                                              Giotto di Bondone 




                        Femme nue au chien c. 1861–62
                                                            Gustave Courbet




               o νεκρός Χριστός με αγγέλους   1864

                                                          Édouard Manet

Από τον Τζότο ως τον Κουρμπέ το πρώτο που είχε να κάμει ο ζωγράφος ήταν να τρυπήσει μια επίπεδη επιφάνεια ώστε να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση της τρίτης διάστασης. Αυτή η ψευδαίσθηση γινόταν αντιληπτή λίγο-πολύ σαν ένα είδος θεατρικής σκηνής όπου συνέβαιναν διάφορα, ενώ η επιφάνεια του πίνακα αντιμετωπιζόταν σαν το παράθυρο από το οποίο κάποιος κοίταζε τη σκηνή. Ωστόσο ο Μανέ άρχισε να φέρνει το σκηνικό του βάθους αυτής τς θεατρικής σκηνής στο προσκήνιο. Οι επίγονοί του συνέχισαν αυτή τη διαδικασία έτσι που πια σήμερα το βάθος να εφάπτεται με το παράθυρο, κλείνοντάς το ουσιαστικά και εμποδίζοντας τη θέα από αυτό. Σήμερα στο ζωγράφο δεν απομένει για να δουλέψει παρά μόνο το λίγο-πολύ αδιαφανές τζάμι του παραθύρου.


Clement Greenberg 1954
σ. 149-50






                                                              Gare Saint–Lazare 1873
                                                                  Édouard Manet

"παρατηρείται ένας κάποιος συνωστισμός των μορφών στο προσκήνιο..."
σ. 152






Ο Ναντάρ ανεβάζει τη φωτογραφία στο ύψος της τέχνης   1862
γελοιογραφία του
Honoré Daumier




 Cold Mountain I (Path)          1988-89 Brice Marden


sold at Sotheby's for $9,602,500

"... τις γκρίζες μονοχρωμίες του, την οποία είδα σαν το τέλος της περιόδου του μοντερνισμού.... έχει φέρει τις σκιές στο πρώτο πλάνο ώστε να συμπίπτουν με τις επιφάνειες των έργων του, ανάγοντας τις επιφάνειες σε θέματά του και μετατρέποντας τους πίνακές του σε αντικείμενα"
σ. 153





                                     Periscope (Hart Crane), 1962.

                Jasper Johns
Here Johns combined several of the motifs and symbols from his earlier paintings in a constrained palette of gray, black, and white. The upper right-hand corner of the painting contains half of a device circle.

"... απόλυτο γκρίζο πάνω σε γκρίζο. με σκιές από σκουρότερο γκρι που συναντάμε και σε καλλιτέχνες  όπως ο Τζονζ..."

σ. 153




φρούτα και κανάτα πάνω σε τραπέζι    1890-4
Paul Cézanne 

"η ιστορία του μοντερνισμού [κατά τον Γκρίνμπεργκ] είναι η ιστορία της μείωσης της απόστασης ανάμεσα στο φόντο και το πρώτο πλάνο..."
σ. 154




Le Talisman, l'Aven au Bois d'Amour 
 Paul Sérusier 1888
"οι Ναμπί έδωσαν έμφαση στις επιφάνειες πλακάτου χρώματος και στο διακοσμητικό στοι
χείο..."

"ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ: θρίαμβος των επίπεδων επιφανειών επί του ιλουζιονιστικού βάθους, που κορυφώνεται με το θρίαμβο του δισδιάστατου επί του τρισδιάστατου..."
σ. 154




Όμως....
ο μοντερνισμός συνεχίζεται και μετά τον Μάρντεν  από σύγχρονους ζωγράφους, όπως η Αλίζα Νάιζενμπόομ, που καθόλου δεν αναφέρει ο Ντάντο...
γιατί άραγε;


La Talaverita, Sunday Morning NY Times, 2016
Aliza Nisenbaum

"λείπει τόσο πολυ το βάθος που οι άνθρωποι στο πορτρέτο φαίνεται να ξεχυλίζουν από τον πίνακα"
άρθρο της Emily Liebert για τη ζωγράφο 
στο ARTFORUM OCT 2017 p. 233





Fading away    1858
Albumen silver print from glass negatives
Henry Peach Robinson 

ζωγραφική δε μένει προσκολλημένη στην αλήθεια των πραγμάτων....
δημιουργεί τη δική της αλήθεια....
το μολύβι της φύσης απλώς αποτυπώνει ό,τι βλέπει ο φακός, χωρίς δημιουργική φαντασία....
ο ζωγράφος χρησιμοποιεί τη φαντασία του για να δείξει τα πράγματα με το δικό του, ελάχιστα αντικειμενικό τρόπο...."
σ. 155

"Ο βικτωριανός φωτογράφος Ρόμπινσον, όμως, χρησιμοποίησε ηθοποιούς σε συγκινησιακές φορτισμένες στιγμές, τις οποίες φωτογράφισε, όπως η παραπάνω φωτογραφία με τη νέα γυναίκα που ξεψυχάει..."
σ. 156




Mimic (1982)

φωτογραφία
Jeff Wall



Picture for Women (1979)
Jeff Wall

"κατά τη μεταμοντερνιστική άποψη του φωτογράφου ό,τι λειτουργεί είναι και εντάξει"
σ. 156

A response to Manet's Un bar aux Folies Bergère, the Tate Modern wall text for Picture of Women, from the 2005–2006 exhibition Jeff Wall Photographs 1978–2004, outlines the influence of Manet's painting:

In Manet’s painting, a barmaid gazes out of frame, observed by a shadowy male figure. The whole scene appears to be reflected in the mirror behind the bar, creating a complex web of viewpoints. Wall borrows the internal structure of the painting, and motifs such as the light bulbs that give it spatial depth. The figures are similarly reflected in a mirror, and the woman has the absorbed gaze and posture of Manet’s barmaid, while the man is the artist himself. Though issues of the male gaze, particularly the power relationship between male artist and female model, and the viewer’s role as onlooker, are implicit in Manet’s painting, Wall updates the theme by positioning the camera at the centre of the work, so that it captures the act of making the image (the scene reflected in the mirror) and, at the same time, looks straight out at us.



SCREEN TEST
POSITIVE & NEGATIVE, 1966

Andy Warhol and Gerard Malanga 


" από τη στιγμή που δεν μπορεί να πει κανείς πως μια συγκεκριμένη μεταξοτυπία προέρχεται από το χέρι του Γουόρχολ ή του του Μάλανγκα.... "

"εξ άλλου ο Γουόρχολ αμφισβητούσε τον ίδιο το ρόλο του καλλιτέχνη ως δημιουργού του έργου τέχνης.."
σ. 157




Eskimo Curlew, 1976.
Frank Stella

"It's basically one color of paint," he says. "You have bits of canvas that are unpainted and you have these thick stretcher bars. So you see that a painting is an object; that it's not a window into something — you're not looking at a landscape, you're not looking at a portrait, but you're looking at a painting. It's basically: A painting is a painting is a painting. And it's what he said famously: What you see is what you see."











Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2016

Οι καταβολές του Σπύρου Παπαλουκά [1892-1957]



              Ο  Σπύρος  Παπαλουκάς  μπροστά στο έργο του
                          "Καφενείο Μυτιλήνης"

Αδιαμφισβήτητα, και μόνο για τις αγιογραφίες και τις τοπιογραφίες του ο Παπαλουκάς κατέχει μια σημαντικότατη θέση στο πάνθεον των Ελλήνων ζωγράφων.
Ο ίδιος είπε:
 «Σαν ήμουν στο χωριό μου, γνώρισα από μικρός τον τόπο μου με όλες τις λεπτομέρειες. Περπατούσα στις λαγκαδιές, στα μονοπάτια, στα βουνά του, με τις χαράδρες του και τις νεροσυρμές, με τα χιόνια και τις βροχές».
Αυτή η βιωματική του σχέση με τον τόπο και η επιμονή του τον έκαναν
διαλεχτό «προσωπογράφο» της ελληνικής υπαίθρου.




Τα έργα του, όπως η παραπάνω "Μονή Διονυσίου, τρούλοι του καθολικού" του 1923, λάδι σε χαρτόνι,
αποδεικνύουν το ξεχωριστό του στιλ.


Οπωσδήποτε όμως, όπως κάθε καλλιτέχνης, δέχτηκε επιρροές και είχε τους προσωπικούς του "δασκάλους".

Μια άσκηση στις καταβολές του:

Μετα-ιμπρεσιονισμός



                            Paul Cézanne   L'Estaque  1886



                  Σπύρος Παπαλουκάς   Μονή Βατοπεδίου.  Άγιο Όρος 1924
 Οριζόντιες γραμμές και οι κατακόρυφες πινελιές,αλλά τα χρώματα δεν είναι τόσο ζωντανά, όσο στην τοπιογραφία του Σεζάν.
Το σχέδιο είναι επίπεδο με βάση τη σφαίρα/κώνο /κύλινδρο δίνοντας ένα "θαμπό" σύνολο.



Woman with a Coffee Pot, 1895 - by Paul Cezanne




Σπύρος Παπαλουκάς Αγόρι με τιράντες. 1924




              Vincent van Gogh      A Wheatfield, with Cypresses 1889



         ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ    Σκήτη του Αγ. Ανδρέα, Άγιο Όρος, 1932






στιγμιογραφία pointillisme   ή   ντιβιζιονισμός divisionisme


Georges-Pierre Seurat   
Un dimanche après-midi à l'Île de la Grande Jatte  1884



Σπύρος Παπαλουκάς    Θάλασσα Σαλαμίνας 1926


                              FAUVISME


                                                 HENRI MATISSE
                                                 Carmelina    1903







                                   
                                Σπύρος Παπαλουκάς 
                            Γυμνό γυναίκας, 1923
                   από την έκθεση στο ίδρυμα Β & Μ Θεοχαράκη


                                                     

                                Les Nabis



PAUL GAUGIN
The Market Gardens of Vaugirard, 1879





ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ     ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΣΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗ

κριτική για τον Παπαλουκά

Γιάννης Μόραλης
 «Πάντα θαύμαζα στα έργα του τη σοφή σύνθεση, το ευαίσθητο χρώμα και την αγάπη με την οποία ήταν καμωμένα. Λυπάμαι που δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω περισσότερο και σαν άνθρωπο, γιατί ο Σπύρος Παπαλουκάς, εκτός από την προσφορά του στην ελληνική τέχνη, έδωσε το μεγάλο παράδειγμα ενός τίμιου και αφοσιωμένου στην εργασία του ζωγράφου, που δεν θέλησε ποτέ να προδώσει τον εαυτό του για μια εύκολη επιτυχία.», ενώ ο Δημήτρης Μυταράς από τη δική του πλευρά υποστηρίζει: «Νομίζω ότι από τους ζωγράφους της γενιάς του είναι ο πλέον «διδακτικός», με την έννοια του δασκάλου που στο έργο του κωδικοποιούνται μια σειρά από συμπεράσματα. (…) Η σχεδόν μανιακή του αναζήτηση στις παρυφές της φόρμας, η αμεσότητα, η βαθύτατα χρωματική αίσθηση των σχεδίων του μας τα αφήνουν χωρίς φθορές, γεμάτα ζωντάνια και χωρίς τις επιδράσεις του art-nouveau, που ταλαιπώρησε τη γενιά του και άφησε φθαρτά σημεία ακόμη και στον Παρθένη. Τα έργα του Παπαλουκά μου δίνουν την εντύπωση της πολύτιμης πέτρας που μένει αναλλοίωτη διατηρώντας τη λάμψη της σ’ όλους τους καιρούς. Το μάθημά του πηγαίνει πέρα από μια απλή τεχνική και γι’ αυτό είναι πολύ λίγο εφαρμόσιμο χωρίς το δικό του πάθος. Δεν προτείνει τρόπο ζωγραφικής αλλά την έρευνα σε βάθος. Είναι το στοιχείο, νομίζω, που τον κάνει κάθε στιγμή επίκαιρο.»


Ο επιμελητής της έκθεσης του Ιδρύματος Β. & Μ. Θεοχαράκη,
"Σπύρος Παπαλουκάς. SYNOPSIS. Ζωγραφική, αγιογραφίες, σχέδια, μακέτες» 


Τάκης Μαυρωτάς

 «Ο απολλώνιος Παπαλουκάς σ’ όλη του τη ζωή πειθαρχεί απόλυτα στο πνεύμα και το λόγο του έργου του. Η ρυθμικότητα του Είναι του ταυτίζεται μ’ αυτή την ίδια τη λειτουργία της φύσης, την οποία αποδίδει με δέος. Το κύριο μέρος της δημιουργίας του εστιάζεται στη ζωγραφική ερμηνεία, με νέα πλαστικά εκφραστικά μέσα. Η δυνατότητά του να μπορεί να δει μ’ έναν άλλο τρόπο τη φύση και τον κόσμο συνιστά την ποίηση στο έργο του. Ο ζωγράφος δουλεύει στοχαστικά και αδιάλειπτα πάνω στο χαρτόνι, στο λινό πανί χωρίς καμία προετοιμασία ή στον καμβά, για την απόδοση των εικαστικών του οραμάτων. Το σχέδιο αποτελεί τον πυρήνα της ζωγραφικής του δράσης, ορίζοντας την αρχή των πάντων. Σχεδιάζει συνήθως με το αιχμηρό μολύβι, για μεγαλύτερη ακρίβεια, αφήνοντας σε αρκετούς πίνακες κυρίαρχη την αίσθηση του σχεδίου, χωρίς να το καλύπτει με χρώματα. Παράλληλα, όταν ήθελε να τονίσει τα περιγράμματα, σε ορισμένες του συνθέσεις, άφηνε ένα κενό στην επιφάνεια του πίνακα αχρωμάτιστο. (…) Ακούραστα, όλα τα δημιουργικά του χρόνια επιδίωκε τη μελετημένη οργάνωση του ζωγραφικού χώρου, βασισμένου στις αρμονικές χαράξεις, τη στέρεα δομή της σύνθεσης, την αρμονία των χρωμάτων και των τόνων. Η ένταση της εικόνας ήταν το ζητούμενο, όπως, για παράδειγμα, ένα τοπίο από τη Μυτιλήνη ή την Πάρο, καμωμένο στην ύπαιθρο με χρώμα και φως, που σου προκαλεί την εντύπωση της ζωντάνιας και της αλήθειας της φύσης. Ο Παπαλουκάς επέστρεφε πάντα στη φύση ώς το τέλος της ζωής του, προσφέροντας ένα έργο πλούσιο σε έμπνευση και παλμό που ανακαλύπτει και αναδεικνύει τον ποιητικό παράδεισο της Ελλάδας.»



βιβλιογραφία

Παπαλουκάς, Σπύρος (2007). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica. Τόμος 41, σ. 399-400, Αθήνα: Πάπυρος Γραφικαί Τέχναι
Σεζάν, Πολ  (2008). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica. Τόμος 46, σ. 187-191, Αθήνα: Πάπυρος Γραφικαί Τέχναι
Kampanis, M. (2015). Modernity and Tradition in the Religious Art of Spyros Papaloukas

Murphy, R. W. (1968). The world of Cézanne.  Amsterdam: Time-Life Books


ΕΛΛΗΝΕΣ ΖΩΓΡΑΦΟΙ  ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ   [ΕΡΤ]
Ο ζωγράφος Σπύρος Παπαλουκάς
Ο Έλληνας ζωγράφος Παπαλουκάς [περι τέχνης λόγος]
Παπαλουκάς Σπύρος  [Η ελληνική ζωγραφική στο Wordpress] 
Θρίλερ με τους 180 πίνακες του "Mr Nissan"
Σπύρος Παπαλουκάς προσωπογράφος της ελληνικής υπαίθρου
Vincent Van Gogh Style and Technique





Σπίτια σε λόφο. Αγιον Όρος, 1924

Σπίτια σε λόφο. Αγιον Όρος, 1924

Σπίτια σε λόφο. Αγιον Όρος, 1924